Dinsdag 11 mei 2010, aankomst totaal nat in Vienne.
Ja, daar zit ik dan in een Internetcafé in Vienne.
Het regent hier alweer voor de zoveelste dag en niet normale regen nee, emmers vol .

De volgende dag mooie rit langs het kanaal van Bourgogne naar St. Jean de Losne. Rustige camping twee tenten op een gigantisch veld. Heerlijk aan de rivier aan een biertje gezeten kijkend naar een echtpaar dat naar het later bleek een maaltje voor op de BBQ binnen te halen. De plaatselijk uitbater van het aangrenzende restaurant was geloof ik niet bekend met fietsende pelgrims. Hij vond mij maar lastig toen ik naar een pelgrim's menu vroeg. Enfin toch maar nog een 2e biertje genomen met het restje van nootjes van de vorige dag.
Daarna lekker mijn kleding gewassen, waarna ik mijn gehele outfit op de heg in de warme zon kon drogen. Het leek wel een uitdragerij.

Op zondag van St-Jean naar Chalon sur Saone, dus weinig of geen vrachtverkeer. Dan nader je Saone sur Chalon, lange wegen richting de stad door industriewijken, wel te laat voor de eerste regenbui, zeiknat de tent opgezet. Ja, Jan die werptent van jouw stond sneller. Heel de avond in het restaurant gezeten met een paar Britse echtparen met bakken van campers. Ook de volgende dag in de regen, de hele handel snel opgeruimd en direct naar het station gereden. Richting Macon en Lyon. Waarachtig bij Macon blauwe plekken in de lucht. Bij aankomst in Lyon bakken water.

Dinsdag 11-5-2010
Gisteren heb ik in Lyon een Chambre d'Hote gedaan en zit nu in Vienne en maak mijn eigen memories. ( Je kent misschien het programma van de TV, met Anita Witzier) Een prachte oude stad vol met ruines van de romeinen, bovendien kwam de geestelijk vader van Jan Klaasen uit deze stad, volgens het bord dan.
Alles gaat goed, ik heb op de weegschaal gestaan, even noteren: 99,5 kg. Wie sponsorde ook weer de kilo,s?
Vanmiddag puree met kalkoen gegeten, met Aioli.
Als ik er aan kom zie je de mensen op straat uitwijken als de dode zee voor Mozes, vanwege de knoflookgeur.

woensdag 12 mei 2010
Regen , nat, regen.
Jullie raden het al, bakken met water.
Nu heb ik heb het geluk dat ik onder de pannen ben, je moet er toch niet aan denken dat je op je fiets door de bergen moet rijden .

donderdag 13 mei 2010
Le Puy en Velay, dat gaat mijn volgende richtpunt worden. Over van de Groene Weg naar de Middellandse zee naar de pelgrimsroute .
Nu nog uitzoeken hoe precies. Ik pak natuurlijk weer geen normale route.

vrijdag 14 mei 2010
Sneeuw
Geloof het maar, het sneeuwt waar ik naar toe moet.
Volgende week wordt het beter, zeggen ze !!

zaterdag 15 mei 2010
Afrika in Lyon
Gezellig in Lyon bij kennissen, je kent het wel vrienden van vrienden van vrienden. Ze willen allemaal weleens een pelgrim zien.
Afrikaans eten dus; rijst, kip en PINDASAUS. Even later zit ik in een krakkemikkig Seatje bij een aardige vriend uit Ivoorkust die mij zijn winkeltje wil laten zien. Wat valt er te zien: potjes pindakaas, diepvries kippen uit friesland.

Maandag 17 mei
Richting Annonay
Gisteren ben ik vertrokken vanuit Vienne ik voel mij steeds meer een echte pelgrim . Berg op, berg af. Al met al geen grote afstand maar de bagage die ik bij mij heb remt aardig af op de weg naar boven.
Na de eerste 5 kilometer al de weg kwijt, nu komt dat wel vaker voor, maar ditmaal was het de oorzaak van een fietsroute die zo nieuw was dat er niets van op de kaart stond.
Dan maar de hulpeloze spelen, je kent het wel, met de kaart in de hand hulploos rondkijken; ja hoor daar was'tie al.
Een franse Spanjaard met en GPS apparaat op zijn mountainbike.
Binnen no time een prachtige route, gelijk natuurlijk zijn hele doopceel gekregen, maar dat is de prijs die je moet betalen voor hulp.

Na 50 km in Annonay aangekomen. Camping makkelijk gevonden en voor de prijs van 4,20 euro gratis douchen omgeving verkend. Frites gekocht bij een kiosk bij een oude stierenvechtersarena.
Na een uurtje kwam Nicolas uit Canada met zijn fiets het veldje op. Aardige vent, leuke verhalen biertje meegedronken, daarna gelijk slapen.

Vandaag zou de dag van de waarheid worden; In dertig km van 300 meter hoogte stijgen naar zo'n 1100 meter hoogte. Ik heb het gehaald, meer doe ik vandaag ook niet meer. In St.Bonner de Froit boven op de berg lekker in een Gite. Lekker een beetje rond slenteren door het dorp en wat kom je tegen? Japanners die met een buiging binnen komen om te internetten en een latente homo-barkeeper die zich geen houding weet te geven tegenover blond verbrande mannen.
Morgen richting Le-Puy en Velay ik hoef in ieder geval niet meer te stijgen.

dinsdag 18 mei 2010
Calimero gisteren en vandaag

Woensdag 19 mei
Okay, Okay. Puy en Velay.
Ja, eindelijk in de stad waar alle pelgrims te samen komen.
Daarom heb ik ook wel een beetje deze route genomen.
Dat allen te samen komen is direct al uitgekomen.
Nauwelijks bekomen van een helse rit van St.Bonnet en Froid ( de naam zegt het al) koud in de bergen. Een echte "Vent du Nord" pal in het gezicht. Ben dan ook lekker verbrandt. Alles wat ik had aan kleding heb ik getrokken, 4 lagen dik en toch blaast de koude wind er doorheen.
Enfin dat was gisteren effe afzien, maar na 60 km kwam de beloning, DOWN HILL met een bloedgang ( dacht ik ) naar Le Puy en Velay.
Je kent ze wel van die pikkies op die brommertjes, maken een hoop lawaai, helemaal naar voren zittend.
Ik haalde maar 38km , maar goed al met al met al die bepakking.
Ik was 1.1/2 uur sneller op de plaats van bestemming. Blauw van de kou. Alles draaide, maar ik was er.

Direct kennis gemaakt met allerlei vogels; Arthur Manton Lowe een Engelse kunstenaar, echt een Oxfortman, aristocratisch. maar wel met te weinig kleren bij zich, hij was blauw van de kou.
Hij is een echte artiest, binnen een half uur een prachtige aquarel van de kathedraal.
Arthur heeft z'n leven totaal veranderd vertelde hij mij, na een carriere bij de recherche en na een vechtscheiding is hij in Frankrijk gaan wonen en schilderd tamelijk succesvol.
Edwin een man uit Freiburg Duitsland was drie weken onder weg, die was blij dat hij eff kon lullen. Hij zette oploskoffie die zo sterk was dat het lepeltje recht op in het bekertje bleef staan en ik ben een mens van " koffie verkeerd".
Wij drieën hebben lekker een "Plat du Jour" genomen; worst met linzen, brood en natuurlijk een verre rouge.
Vanmorgen waren beiden al vertrokken.
Ik kom ze nog wel tegen denk ik.

Heb vandaag lekker uitgeslapen en heb alleen een beetje last van mijn verbrande gezicht, Verder heerlijk ontbeten voor de deur van de Carrefour alwaar er een liter chocolademelk en een baguette met honing naar binnen gingen en heb ik vandaag mijn stempel van de kathedraal in mijn pelgrimspaspoort gehaald.

zaterdag 22 mei 2010
Toeval bestaat niet, na lang wachten op de beheerder van de camping die het af liet weten fiets ik weer terug naar het centrum in Sauges waar ik Arthur weer tref en samen wij een grote refuse voor pelgrims vinden. Ik slaap samen met een Duitser uit Berlijn en een Fransman. Een luidrugtige nacht. Drie bedden in de kamer, ik in het middelste bed allebei mijn kamergenoten snurken om het hartst.
Bij het afscheid van Arthur legt hij zijn hand op mijn schouder en spreekt een gebed uit en vraagt de heer om een veilige aankomst in Santiago de Compostela. Een zeer wonderlijke ervaring.

23 mei 2010
Nasbinals, het gebed van gisteren door Arthur heeft geholpen.
Het is vandaag een feestdag in Frankrijk. Geen camping meer gezien dus geprobeerd een hotelkamer te krijgen. Alles was vol.
Bij de laatste poging heb ik mijn ID-kaart laten liggen Daar kwam ik hier op de camping achter, wonder boven wonder heeft de gastvrouw van de laatste poging op een briefhoofd met een telefoonnummer de route naar deze camping geschreven. Ik bel, men weet direct wat er loos is. Na 2 uur komt er een medewerker van het hotel mijn Id-kaart terug brengen. "God zij dank".

Op de camping lekker eten morgen weer verder, 74km, welterusten.

maandag 24 mei 2010
Villefrance en Rouerqeu.
Lekker op de camping mooi weer en met Wifi, vandaar deze boodschap. Vandaag tot hier. 58Km. 34gr.
Lees de Filosofie van de heuvel. Door Ilja Pfeiffer.
Dan hoef ik niets te zeggen.

woensdag 26 mei 2010
Moissac.
Ja, ik ben al een stuk verder.
Na een paar dagen afzien vanwege de hitte ( t'is ook nooit goed ) vandaag een soort rustdag genomen maar 64 km .
Nu op de camping municipale in Moissac.
Gisteren illegaal op een gesloten camping, alleen koud water en zelf maar een gat graven voor je weet wel. Vannacht een onweer gehad , moest de tent uit om alles weer goed vast te zetten. Maar het tentje houdt het tot nu. Veel kans om te internetten heb ik niet gehad.
Ben eigenlijk al die dorpjes en steden ook al een beetje vergeten.
Ik heb wel een soort dagboekje bij gehouden dus als ik de kans krijg komt het er allemaal op.
Waarom nu dan niet? vragen jullie je af , ik moet nog wassen, douchen, eten, de route voor morgen uitstippelen.
De laatste dagen nog niet veel pelgrims gezien maar dat zal langzamerhand wel veranderen.
Ik kom tenslotte steeds dichter bij de grens. Ik ga douchen . Doei.
ps. zeg maar tegen Hans dat ik zijn Spaanse boekjes bij mij heb.

vrijdag 28 mei 2010
Condom.
Ja eindelijk in Condom. Gisteren 90km waarvan 10 omgereden.
Maar niet het doel maar de weg is belangrijk.
Ik laat als een echte pelgrim steeds meer spullen achter mij op de weg naar mijn verlossing..
De tocht van gisteren heeft mij er van overtuigd dat waar een wil is er ook een weg is, maar dan wel met verdomd veel heuvels. Maar dat zal wel aan de wijn liggen van de dag ervoor. Nu zit ik op mijn menu de jour te wachten. Warm eten om 12 uur. s'lands wijs, s'lands eer. Nou het voorafje ging goed, een soort haring op een bed van aardappelsla. Hierna pizza en wat voor een pizza je,zus daarna dessert.Voor de prijs van 14€: ik ben geen kleine eter,maar ik moest echt een halve pizza laten staan.

zondag 30 mei 2010
Aire sur l'adour
Ja, Ik begon aan de laatste kaart van Frankrijk, maar het regende weer eens.
Weer maar eens gewassen. Maar het ruikt toch nog, niet schoon.
Who cares, ik ga zo hard voorbij, ze zien alleen een gele flits en een enigszins aparte geur.
De spreuk van de dag is, als je achterom kijkt zie je meer dan als je vooruit kijkt. Waarom?
Vandaag een extra rustdag vanwege regen, maar geeft mij mooi de gelegenheid alles te overdenken.
Wat dan? Gewoon alles.
Wat zijn wij met zijn allen toch eigenlijk aardige mensen, ja dat kan je thuis natuurlijk ook wel bedenken.

donderdag 3 juni 2010
St.Jean le Pied
Eindelijk voor de poort van de bergen.
Er zijn sinds Le Puy en Velay op mijn teller 785 km voorbij gevlogen.
De mooiste tocht ooit, dat kan ik jullie wel zeggen.
Niet alleen de tocht op de fiets door de bergen, maar ook ontmoetingen met mensen, culturen waarvan je wist dat ze er waren maar nooit echt hebt ervaren. Wat zijn wij met z'n allen klein en wat is doorsteken van oost naar west Frankrijk een avontuur. Op de fiets dan, want van achter het stuurwiel van jullie wagen zullen jullie natuurlijk hele andere dingen vertellen.
Ik heb wel het idee dat de crisis in Frankrijk diepe wonden heeft achter gelaten vooral in de kleine steden en dorpen. Uitgestorven, je ziet nooit iemand. Waar werken ze? Waar leven ze van? Ze leven, waar duizenden Nederlanders zouden willen wonen, als God in Frankrijk. Maar waar zijn ze dan?
Zoals die ene keer dat ik in een kleine stad de weg vraag aan een man. "Praat maar gewoon Nederlands hoor, dat is makkelijker" . Ongetwijfeld is dat een BN,er geweest van een of andere Nederlandse serie; GPS of GVD, weet ik veel. Hij heeft mij in ieder geval een mooie route aangewezen.
Morgen ga ik misschien de bergen in. Vandaag even lekker bij komen; inkopen gedaan, wasje
gedaan. Eff lekker als God in St.Jean.
De fietsers die je ziet zijn eigenlijk alleen maar Hollanders en alleen maar mannen, dus dames?
Die zijn dus gewoon gek. Ik zei de gek. ,
Wat de tocht mij tot nu toe heeft gebracht kan ik eigenlijk nog niet goed zeggen.
Verschuiving van eelt heeft het wel gebracht.
Eelt op de bips erbij.
Eelt van mijn ziel afgesleten. ( ik vind dit wel een passende uitdrukking)

Een paar tips:
Sta je tent op een mieren nest, kauw rauwe knoflook fijn en smeer dat op je tent.
Stinkende oksels, tijgerbalsem insmeren.
Kijk wat vaker achteruit, dan zie je soms meer dan vooruit.
Neem de tijd, anders neemt de tijd jou.
Zeg iedereen gedag, dan klets je in ieder geval niet alleen tegen jezelf.
Als je niet terug kan, ga verder, meter voor meter, maar ga vooruit.

vrijdag 4 juni 2010
En hij brak het brood
Roncevalles, ik keek er als een berg tegen op.
Maar de berg ontving mij en nam mij in zijn armen.
Ik was binnen een poepie en een scheet boven, dit dankzij natuurlijk al die dagen door Belgie en Frankrijk, niks voor niks. Onderweg werd ik iedere keer ingehaald en uitgedaagd door een vrouwelijk fietspelgrim. Met een glimlach op haar gezicht reed zij mij iedere keer voorbij, als ik haar dan inhaalde terwijl zij in het zonnetje stond te genieten van haar rustpauzes, glimlachte ze uitnodigend. “GutenTag”.
Ik zag haar terug in Roncevalles. Zij ging door naar Pomplona vertelde zij. “ Jammer”, dacht ik. “Wat een lekker ding”. Later kwam ik haar tegen bij de oude brug van La Punta La Reina. Dit muisje kreeg een heerlijk staartje.

Ik slaap in de Refuse van Roncevalles die wordt geregeerd door Nederlandse vrijwilligers van het Sint Jacob genootschap. Hulde voor deze mensen.
Het lijkt militaire dienst wel, met zo´n 120 mannen en vrouwen in een grote hal uit de 12e eeuw.
Stapelbedden dat wordt lachen, ik ben blij met mijn MP3 speler. Die mij iedere avond heerlijk in slaap wiegt.
Nu krijgen we ook nog een harpconcert door twee dames uit Amerika.
Ben ook weer eens naar de mis geweest, bijna een must als je hier slaapt.
Vanmiddag en vanavond een Pelgrims-menu genoten.
Ja, echt genoten. Vanavond stond er aardappelsoep, forel, wijn, water op tafel.
Ik zat een tafel met twee heerlijk vrienden ( ja, ik weer) van boven de 70 jaar. Lekker gekletst. twee echte wereldreizigers die op de fiets.
Morgen verder Spanje in, ik weet niet wanneer er weer gelegenheid is om het internet op te gaan.

tips van de dag:
Als je verder moet, ga dan stap voor stap, meter voor meter.
Ontbijt een liter chocolademelk is goed voor elk.
Brood, kaas van de lachende koe en honing een heerlijk combinatie.
Cola is een goede stopper als jullie weten wat ik bedoel.

zaterdag 5 juni 2010
Estella.
Vanmorgen om 6 uur worden wij wakker gemaakt door een hemels Gregoriaans gezang van broeder Jozef. Verder geen tijd voor gelul, inpakken en wegwezen. 7 uur vanochtend dus op de fiets, een paar bananen, mijn favoriete combinatie van brood, la Vache qui rire,
honing en een halve liter melkchocolade.
Ik wilde de grote stad Pamplona vermijden dus erom, er was een alternatieve route dus gaan met die banaan. Prachtige rit 40 km naar beneden dus dat was weer zo gepiept en volop genieten.

In Punta la Reina werd ik na een uur wachten bij een Albergue teleurgesteld met de mededeling dat de herberg vol was, dat was na 80 km. Ik werd door de lokale bevolking 2e keer naar een camping verwezen, die ik dus niet kon vinden. Ik sta te twijfelen bij de eeuwenoude brug van La Punta la Reina. Wie komt daar aan? Regina de lachende Duitse vrouwelijke fietspelgrim, die in in Roncevalles heb ontmoet. Samen fietsen wij verder en sindsdien ben ik haar blijven volgen en heb haar niet meer laten gaan.
De enige veldje wat op een camping leek was een hobillige grasvlakte met schapenkeutels. Het alternatief was samen doorrijden naar de volgende pleisterplaats Estella.

Zaterdag 5-06-2010
Ja, zo zitten we samen ineens 100 km verder in Estella. Een geweldige Alberque , zo noemen ze de herbergen voor de Pelgrims. Estella daar moet je wezen, daar moet je zijn.
Mijn was is gedaan en hangt te drogen en het was vandaag zon, zon, zon en 30 graden.

Zondag 6 juni
Monastario de Irache
La Rioaccha ontvangt ons met veel regen met onweer inplaats van wijn. Er staat daar inderdaad een fontein waaruit je wijn kan tappen, maar die bron was leeg.
wij schuilen in een bushalte en wachten de bui af. Op naar de volgende refuse via Viane naar Azofra. Dit is een onwaarschijnlijk nieuwe overnachtsplaats voor pelgrims. Een supergrote keuken waar je zelf alles kan koken wat je hebt ingekocht. Wat je tekort komt hebben andere pelgrim voor je achter gelaten. Zoals, tomatenpuree en uien. Het diner was die avond pasta. Ik had corvee. De wijn is zeer goedkoop wat onze Holland / Duitse inslag veel plezier deed.
Hier drinken wij met de pelgrims die wij al in Estrela eerder ontmoet hebben en hebben een heerlijke verhalenavond.

maandag 7 juni 2010
San Juan de Ortega
Ja, daar zitten we dan in de middel of nergens in een oud klooster wat gebruikt wordt voor de opvang voor Pelgrims. Vandaag hebben we 80 km gedaan, gisteren iets van 95 km, als pelgrim moet je wat doen voor je sponsors, zijn er trouwens nog nieuwe die zich geroepen voelen? Soms is het een "hell of a fight" om toch nog ergens te kunnen slapen, als fietser ben je misschien wat minder pelgrim dan de wandelaars en wordt je toch een beetje met de nek aangekeken.
Gisteren was er plaats voor ons in de herberg. Zo verbleven wij in een splinternieuwe opvang met een gedeelde kamer voor 6 euro in Azofra , tja waar ligt dat? Nooit geweten dat het bestond.
De hele dag zie je geen Pelgrims lopen of fietsen maar tegen de avond komen ze uit alle hoeken en gaten van dit prachtige land te verschijnt.

Dinsdag 8 juni 2010
Vandaag in een eeuwenoud klooster. zoek maar in Google. Uit alle landen komen de pelgrims vandaan. Het meest bijzondere zijn de katholieke Koreanen, in de mis weten ze beter wanneer te knielen en te staan dan ik.
Vandaag op een lokale markt gebraden kip en fruit gekocht. Daar maken wij een heerlijk picknick van.
Met mijn inmiddels behoorlijke baard word ik wel steeds meer voor vol aangezien. Vandaag in St.Domingo geweest in de kerk met de haan, dan weten jullie waar wij ongeveer zijn.

Of ik nog tips van de dag heb?
Koop een hele gebraden kip op de markt dan kan je er 2 keer van eten.
Zorg altijd dat je een rol toiletpapier in reserve houdt , dat kan je hier goed gebruiken.
Morgen weer verder, rondkijken en daarna er weer tegenaan.
Iedereen een gezellige avond , en proost een glas wijn kost hier 1 euro.

woensdag 9 juni 2010
Sahagun, het lijkt wel een Japanse naam maar ik ben in een echte Spaanse alberque, dat is de naam voor herberg voor Pelgrims.
Vandaag de hele dag regen gehad maar toch heb we 90 km kunnen doen. Onderweg komen wij iedere keer de zelfde idioten tegen die het zelfde aan het doen zijn als wij ( Regina en ik dus) die wij eerder in Estrela en Azofra ontmoet hebben, Santigo een politieagent uit de Zarragon, die kom je overal tegen, Herman, Joop uit den Haag, Ingrid. de Smuldersgroep uit Nederland. Ja, heren dit leuke stel doet de tocht met bagage. Italianen, Engelse lady,s , Spanjaarden, eigenlijk is het helemaal fantastica.

Santiago heeft geroepen !
we hebben de weg er naar toe gevonden. we hebben het geflikt! wij hebben het gedaan. Iedere pelgrim kiest zijn eigen route , op zijn manier, langzaam, snel, alleen, in groepen. Het laatste gedeelte was niet makkelijk, regen en hagel waar het anders 30 graden is.
Ik heb de overtuiging, dat als je dit kan , eigenlijk niets onmogelijk is. Niets is onmogelijk. De heuvels, de bergen, de wind, de regen, de zon, materiaalpech, slechte herbergen, korte nachten, slechte worst ( met alle gevolgen van dien). Stap voor stap. Beetje bij beetje.
Er is een hoop geschreven, in klad en dit zal hier verschijnen. Eerst lekker naar huis. De titels volgen hierna.

Pelgrim en Terrorist
In Burgos staat een prachtige kathedraal met de mooiste zilveren en gouden voorwerpen. Open en bloot voor iedereen zichtbaar en toegankelijk. Je kan er uren in rond dwalen en dan heb je nog niet alles gezien. In die zelfde stad is een klooster waar de sarcofagen van de koninklijke familie staan. Een echte pelgrim bezoekt alles wat hij of zij kan.
In dit eeuwenoude klooster was een bewaking die ons koninklijk huis jaloers zou maken. Dat moet dus wel de moeite waard zijn. Entree betalen en naar binnen. Eerst alles tassen afgeven. Das een beetje lastig want alles zit vast op de fiets. Dus fietsen dan naar buiten want onder geen enkele voorwaarde mochten die met tassen erop op het binnenplein blijven staan. Weer naar binnen. Schoudertas door een scan, ik mocht niet eens op het schermpje kijken. Dan worden we verzameld en op een hoopje bij elkaar geveegd in afwachting van de gids. Niet bewegen en niet fotograferen. Hek open naar binnen en hek weer achter ons op slot. Nou dat moest het wel worden zo'n strenge bewaking. Vol verwachting klopt ons hart. Na het bewonderen van enkele stenen sarcafagen en oude schilderijen, Gobelins, en een eeuwenoude krakend houten vloer werden we weer naar buiten geleid. Ik zal wel wat gemist hebben van het prachtige Spaanse verhaal maar ik snap nu nog niet wat er nu zo belangrijk was in dat oude klooster in Burgos.

The highway to hell
De Meseta is een van de meest besproken gedeelte van de tocht naar Santiago.
Door de een gevreesd en door de ander geprezen. Waar anders een koperen ploert de pelgrims met een temperatuur van tenminste 30 graden geselt, heb ik water, wind, kou en hooguit 12 graden. Drie dagen lang klotst het water in mijn schoenen. Onderweg kunnen we schuilen onder een viaduct, even uit de regen. Er staat een fietser in wielerkleding te bibberen. Helemaal niets bij zich om zich warmer aan te kleden. We doen een soort indianendans om warmer te worden. Hij deelt zijn amandelen. Hij stapt weer op, je hoort hem van een afstand vloeken om warmer te worden. Later terug gezien in Leon. Hartelijk begroet hij ons, hij stopt ermee, hij gaat naar huis, Madrid. We nemen afscheid. Hij komt ons achterna en geeft ons een plastic zakje met een restje pinda's en amandelen." Ik heb het niet meer nodig".

Vriendschap en liefde voor het leven.
Vriendschap en liefde is geen illusie op de camino.
Je schuift aan, eet mee uit een grote soeppan, maak kennis met je tafelgenoten. Vrienden voor even en eeuwig, een paar dagen later zie je elkaar terug en dan nog eens en nog eens. Steeds vaker zie je elkaar terug en steeds hartelijker worden de begroetingen. De woorden amigo, ami, vriend, vriendin worden een begrip in de alberques.

900 km later they all come together.
Op het eindpunt komt alles te samen. Jan, Joop, Max, Herman, Ingrid, Renate, Erica, de Smuldersgroep, de twee vrolijke vrienden, Santiago en zijn fietsmaten. Om verschillende redenen zijn we gegaan. Soms genoemd, soms verzwegen. Maar we zijn gegaan en voor zover ik het kan zien hebben we allemaal een ond eigen doel bereikt.

Lang en langzaam
Ik ben blij dat mijn Camino lang en langzaam was, maar te kort.
Ik heb genoten van iedere pedaaltred, iedere meter, iedere bocht, iedere stad, ieder dorp, ieder mens.

Tip van de dag?
Alles wat lekker is duurt veel te kort, dus geniet met volle teugen.

Op sleeptouw
We zijn deze trip bijna allemaal alleen begonnen. De mens is echter een sociaal dier. Men zoekt elkaar op. Bijna iedereen neemt weleens iemand op sleeptouw of laat zich weleens op sleeptouw nemen. Een soort vrije dag eigenlijk. Je hobbelt gewoon achter iemand aan. De richting is altijd goed. Westelijk. Of je nu 20 of 30 km meer rijdt is niet belangrijk, verkeerd rijden is niet aan de orde. Je bent onderweg op de camino.

De laatste heuvel.
De laatste heuvel. Als je dan in de verte de stad Santiago ziet liggen ben je ineens hondsmoe. Je hoort alleen het ruisen van fietsbanden. Dan een zacht fluisteren van Joop " mijn god ik heb het gehaald ". Tranen biggelen over ieders wangen.

Onderweg kom je elkaar tegen. In de Alberque , in een of andere bar voor de ochtendkoffie. Je hoort zijn verhalen en denk "bij mij is het niet veel anders, zo ben ik dus ook".
Ik doe het een beetje voor mijzelf en tegelijkertijd voor wat anders.
Dus willen de sponsors zich in rijen van drieën opstellen. Wij hebben ons woord gehouden, tijd om af te rekenen.
Tip van de dag.
Doe eens wat voor iemand anders, maar zorg wel dat je er van geniet.

Een doel ?
Om een doel te bereiken moet je in beweging zijn, actief, een eerste stap zetten. Iedere reis om de wereld begint daarmee. Meestal maakte ik een planning voor de volgende dag, je kijkt naar de weerverwachting, vraag een oude man op de bank in het park naar het weer (tiempo, le temps). Welke bergen, heuvels, steden kom ik morgen tegen , moet ik erom heen, kan ik erdoor, waar is de eerste stop, waar kan ik eten , waar kan ik slapen.
Santiago heeft mij geroepen , maar ik zal toch echt zelf de weg er naar toe moeten vinden. Eigenlijk is deze reis een prachtige metafoor voor het hele leven. Als je ergens wilt komen moet je er wat voor doen.
Tip van de dag?
Of je maakt je eigen planning, of je blijft achter iemand aan fietsen.

donderdag 17 juni 2010
Dit boek had ik nog niet gelezen.
Als je denk alles mee gemaakt te hebben heb ik hier nog iets om over na te denken.
Ik kom aan in de alberque van Rabbanal na een mooie fietstocht van 80 km. Dit is de laatste stop voor het Cruz de Ferro halverwege de klim van 1500 meter. Bij aankomst moet je je inschrijven en afrekenen 7 euro.
Ik schrijf in en wil afrekenen, portemonnee weg! Alles tassen onderste boven, je kent het wel. Net als ik probeer naar Nederland te bellen voor het blokkeren van de passen, komt de herbergvader de kamer binnen met zijn mobiel en geeft die aan mij. Een vrouw vraagt mij in het Engels of ik uit Holland kom. Ja dus. Blijkt dat mijn portemonnee door een Duitse jongeman, Tony Reimlinger, gevonden is en hij deze ingeleverd heeft bij de herberghouder van zijn eigen alberque. De vrouw, Mercedes Villaman, aan de telefoon is een vrijwilligster uit de Dominicaanse republiek, die net zolang naar de refuses richting Santiago heeft gebeld tot ze mij gevonden had. Afgesproken dat ik met een taxi mijn spulletjes kwam afhalen. Mijn herbergvader zei " geen taxi, mijn vriend brengt jou".
Een oude auto stond al klaar met draaide motor om mij 80 km terug te brengen. Binnen drie kwartier was ik de gelukkigste man in Spanje en weer in het bezit van mijn geld en passen.
Tip van de dag?
Wees niet bang om je emoties te tonen, je zal er voor beloont worden.

zondag 20 juni 2010
Weer terug. Nu begint de weg naar vrijheid. Nu begint de moeilijkste camino van mijn leven. Het begin van een nieuw uitdaging.

Ik mis het nu al.
Tip voor het leven.
Wacht niet te lang met de dingen te doen die je graag wil doen.

Inmiddels zijn wij een paar jaren verder, ik ben blij dat ik in 2010 de keuze gemaakt heb om naar Santiago te gaan. Vorig jaar 2013 heb ik een lichte beroerte gehad en met behulp van mijn vriendin Regina en familie na het revalideren weer een beetje op de goede weg.
Dus wacht niet tot morgen maar ga gewoon.